Μικροάρθρο

η πέτρα και άλλες ιστορίες ΙΙ

 σε σημεία του χρόνου ξεχνάς ποιος είσαι, ξεχνάς την καθημερινότητα σου και για ποιον λόγο βρεθηκες εκεί. Θυμάσαι μόνο αυτό στο οποίο εστιάζεις, σαν να συρρικνώνεται ο χρόνος, όλα τα άλλα γύρω να μην έχουν την παραμικρή σημασία και για μια και μοναδική στιγμή βρίσκεις επιτέλους τις κατάλληλες λέξεις!

Μικροάρθρο

η πέτρα και άλλες ιστορίες

 

«there is something inside you

it’s hard to explain

they are talking about you girl

but you ‘re still the same»

Nightcall «I saw 43 sunsets»

Που λέτε, είχα ενα χόμπυ να μαζεύω πέτρες. Καλά, κυρά μου και σύ, θα μου πείτε, τέτοιο χόμπυ βρήκες;

Εμ ναι, ή να κοψομεσιαστείς ή άσ’το.

Τώρα τελευταία σ’όποια παραλία πήγαινα μάζευα κι από καμιά πετρούλα.

Πλακουτσωτές, μακρουλές, στρογγυλές ή μακρόστενες. Ροζ, μια, η αγαπημένη μου, κάτι γκρίζες που στην παραλία φαινόντουσαν ιδιαίτερες κάτω από το φως του ήλιου και δίπλα στο κύμα, και μετά στο διαμέρισμα χάνανε την λάμψη τους, μοιάζαν απλές πέτρες. Οι πιο ελκυστικές ήταν εκείνες που τις είχε φάει το κυμα, τις είχε γλύψει για τα καλά και ήταν απίστευτα απαλές στην αφή.

Μερικές είχαν κάτι ενδιαφέροντα βαθουλωματάκια, κάτι λακκουβίτσες, σαν λακκάκια ή σημάδια προσώπου. Ήθελες συνέχεια να βάζεις εκεί το χερί σαν για να κρατηθείς.

οι πέτρες εμπαιναν μέσα στην τσάντα, νόμιζα οτι κάτι κράταγα από την απίστευτη ομορφιά της θάλασσας και της στιγμής. Για καιρό μέναν παρατημένες στο πάτο της τσάντας μου και κάποια στιγμη που, επιτέλους, την άδειαζα, τις έβγαζα και τις έβαζα πάνω σ’ενα περβάζι, σε έναν πάγκο. Όπως είμαι ακατάστατη, μοιάζαν περισσότερο με αντικείμενα ξεχασμένα αφημένα εκεί, παρά με διακοσμητικό στοιχείο στο σπίτι μέσα. Κάποιος μπαίνει, τακτοποιεί, και οι πέτρες μου παραμερίζονται στην ακρούλα.

Σκέφτομαι ότι τα αντικείμενα που αγαπάω-ας μιλήσω μόνο για αυτά-δεν είμαι άξια να τα αναδείξω, να πάρουν κι αυτά μια αξιόλογη θέση στη καθημερινότητα μου. Δε λέω να μπούνε σε καμιά βιτρίνα αλλά έστω κάπως να φαίνονται. Εγώ βεβαια ξέρω οτι τα έχω και τα κρατάω. Και μου ‘ναι πάρα πολύ δύσκολο να πετάω και τα φυλάω όλα στην άκρη. Όμως έτσι μαζεύονται πολλά, πάρα πολλά και μέσα στον χαμό δεν φαίνεται τίποτα…! (είδες δάσκαλε, έμαθα να βάζω τρία αποσιωπητικά, όχι δύο)

 

 

 

Μικροάρθρο

χριστουγεννιάτικη ιστορία

Μην αφήνεις κενά…σου ‘χω πει, μην αφήνεις κενά!

το κορίτσι σήκωσε το βλέμμα και κοίταξε. οι άλλοι ανθρωποι εξακολουθούσαν τη δουλεια τους.

Πώς μπορώ να συνεχίσω. Εδώ πέρα δεν έχει καθολου ησυχία και δε μπορώ να δουλέψω. Πότε μπαίνει ο ένας, πότε μπαίνει ο άλλος…μια συνεχή βαβουρα! Προσπαθώ να σκεφτώ, να γράψω και δεν τα καταφέρνω. Πας να ξεκινήσεις κάτι, παει λίγο να πάρει μπρος το μυαλό και κάτι συμβαίνει, κάποιος μπαίνει και ρωτάει κάτι ή λέει ένα αστείο γιατί κάνει διάλειμμα και …τσουπ! το ‘χασες. Βέβαια, τι να πεις κιόλας; Μη μιλάτε; Όχι. Θα είσαι κακός. Υπερβολικός. Αυταρχικός! Καταπιεστικός. Και πολλά άλλα.

Και οι μέρες παιρνούν…και η δουλειά συνεχίζεται κάπως έτσι.

Μέσα στα συνεχή προσκόμματα παλεύεις σαν να περπατάς σε ένα δρομο κακοτράχαλο να βρεις ένα τρόπο αλλά κι έναν λόγο να συνεχίσεις! δεν είναι εύκολο.

Κι άλλη μια ιστορία φτάνει στο τέλος της. Αυτή όμως, μόλις ξεκίνησε.

Το γράψιμο θα σου κάνει παρέα. Οι λέξεις καμιά φορά σε κάνουν να νιώθεις κάπως καλύτερα. Δίνουν σχήματα και χρώματα.

η ιστορία αυτή θα συνεχιστεί.

Μικροάρθρο

Είναι τόσο απλό

είναι τόσο απλό

προσπαθώ να το εξηγήσω αλλά με λόγια δε λέγεται

τελικά το μόνο που κάνεις είναι να ζεις με αυτό

Περπατωντας στις πλάκες του πεζοδρομίου

προσπαθείς τις γραμμες να αποφύγεις και διώχνεις τις κακές σκεψεις

σα μια μάζα στεκονται πάνω απ’το κεφάλι σου

διώχνεις τα δάκρυα

και συνεχώς χαμογελάς

συνεχώς χαμογελάς

Αυτή ήταν μια μικρή ιστορία

 

Σα σήμερα

Μικροάρθρο

I am just a dreamer

and you are just a dream

you could have been anyone to me ..

Neil Young(Like a Hurricane)
Το ίδιον των ερωτικών ασμάτων είναι ότι όλα μιλάνε για κάτι που έχει παρέλθει -ή θα παρέλθει κάποια στιγμή στο μέλλον, αλλά μπορούμε να είμαστε βέβαιοι ευθύς από τώρα. Οταν μετά από καιρό θα το ξανακούσει ο δημιουργός του (ή και ο ακροατής του) δε θα ναι για κείνον παρά μια ανάμνηση.

Δρομοι ίσιοι ή και με πολλές στροφές, δρόμοι βρεγμένοι, δρόμοι ξεχασμένοι. Όλα αυτά που κάποτε σήμαιναν τα τραγούδια και τα άκουγες ενώ οδηγούσες, τώρα πια ξεθώριασαν και δε μπορείς, δε θες να τα ακούσεις. Ωρίμασες, μεγάλωσες.

Το μονο κακό είναι που δεν έχεις ούτε ενα καλόβολο μότο να βάλεις στη θέση τους βλέπεις.

Every love is your last love, every kiss is a goodbye…

Μικροάρθρο

Στην πρίζα

Προχωρώντας ανακάλυψες οτι κανένα από τα μηχανήματά σου δε δούλευε. Αναρωτήθηκες τι φταίει. Τότε κοιταξες την πρίζα και είδες οτι το πολύπριζο ήταν εκτός! Α, έτσι εξηγείται…

Μικροάρθρο

σημείο εκκίνησης

Πάντα ξεκινάς από λάθος σημείο εκκίνησης.

ο δρόμος που ανοίγεται μπροστά σου έχει ήδη φύγει πριν εσύ τον πάρεις

Και, ξεκινώντας να πας κάπου, στην πραγματικότητα δε μετακινείσαι πάνω στο δρόμο αλλά μέσα στο μυαλό σου.

Έτσι, συχνά όταν φτάνεις, δεν είναι όπως το περίμενες.

Την έχεις ήδη κάνει τη διαδρομή, την έχεις περάσει.

Μπορεί και με λάθος τρόπο βέβαια.

Μη φοβηθείς να δεις αν τελικα το μερος που φτάνεις δεν είναι ίδιο με εκείνο που περίμενες…

Μικροάρθρο

Πάνω

 

ήρθε η μέρα που επιτέλους περίμενες. τακτοποίησες τα πράγματά σου σε κουτιά και τσάντες, τα φόρτωσες στο αμάξι κι έφυγες. πώς ήταν εκείνη η διαδρομή; Κουραστική; γρήγορη; τώρα πια δε θυμάσαι. Θυμάσαι ότι έφτασες κι άρχισες να ξεφορτώνεις, πολύ γρήγορα είχες τελειώσει. Τόσα ήταν ; σκέφτηκες. Πιο λίγα φαίνονται από κάθε άλλη φορά. Γύρισα πίσω.

Μέσα σε μια-δύο εβδομάδες είχες τακτοποιηθεί στα βασικά, κι εξάλλου δε σ’ένοιαζε. a new era begins που λένε κι οι αγγλομαθείς.

Σήμερα ακολουθείς μια διαδρομή με το τραίνο, βλέπεις διάφορα πρόσωπα, άλλα λυπημένα άλλα θυμωμένα άλλα αδιάφορα, άλλα χαρούμενα, το καθένα με τις έγνοιες του. Σκυμμένοι όλοι ή σχεδόν όλοι πάνω στα ι-phone τους, να περάσει η ώρα. Κάπου κάπου ένα γέλιο, μια μουσική, ένας καβγάς, μια παρέα παιδιών που μπαίνουν σπρώχνωντας και γελώντας. ή ένα ζευγάρι που φιλιέται με πάθος κι επιδεικτικά, έτσι, να τους δει όλος ο κόσμος, να ζηλέψει.

και κάποτε ένα άλλο ζευγάρι, η γυναίκα είναι λίγο κουρασμένη, γύρω στα 40 , η ξανθιά φράντζα πέφτει όμορφα μπροστά από το κουρασμένο δέρμα της, ο άντρας σκύβει και της λέει κάτι στ’αυτί, εκείνη γνέφει θετικά, μετά ξανασκύβει της λέει κάτι άλλο, ξαναγνέφει, συμφωνεί, στο τέλος ο άντρας τη φιλάει και κατεβαίνει στη στάση, εκείνη πάει να καθίσει.

πόσο όμορφα δείχνουν αυτά τα μπαλκόνια, τα παρκαρισμένα αμάξια από τα παράθυρα του τρένου, σκέφτεσαι. Σε λίγο θα συνηθίσεις κι εσύ, δεν θα τα κοιτάς πια.

Κάθε πρωί περπατάς στη λεωφόρο για δέκα λεπτά μέχρι να φτάσεις στη δουλειά μ’ έναν καφέ στο χέρι. Περπατάς βιαστικά, δίπλα σου περνάνε νταλίκες, λεωφορεία, αμάξια. Κι άνθρωποι βέβαι. Κάθε ένας έχει κάτι γνώριμο, μα το ρούχο, μα το βλέμμα, κάτι σου θυμίζει ή θα μπορούσε να σου θυμίζει, θα μπορούσες να τους μιλήσεις. Βέβαια δεν το κάνεις.

Κι ύστερα θα έρθει το βράδυ. Όλοι οι άνθρωποι μοιάζουν μεταξύ τους ή τουλάχιστο έτσι νομίζω. Όταν έρχεται το βράδυ, ενώ πάνε να ξεκουραστούν, κάτι ψάχνουν να βρουν.

Κι ύστερα σιωπούν. και χαμογελάνε από μέσα τους. για άλλη μια φορά..