Μικροάρθρο

χριστουγεννιάτικη ιστορία

Μην αφήνεις κενά…σου ‘χω πει, μην αφήνεις κενά!

το κορίτσι σήκωσε το βλέμμα και κοίταξε. οι άλλοι ανθρωποι εξακολουθούσαν τη δουλεια τους.

Πώς μπορώ να συνεχίσω. Εδώ πέρα δεν έχει καθολου ησυχία και δε μπορώ να δουλέψω. Πότε μπαίνει ο ένας, πότε μπαίνει ο άλλος…μια συνεχή βαβουρα! Προσπαθώ να σκεφτώ, να γράψω και δεν τα καταφέρνω. Πας να ξεκινήσεις κάτι, παει λίγο να πάρει μπρος το μυαλό και κάτι συμβαίνει, κάποιος μπαίνει και ρωτάει κάτι ή λέει ένα αστείο γιατί κάνει διάλειμμα και …τσουπ! το ‘χασες. Βέβαια, τι να πεις κιόλας; Μη μιλάτε; Όχι. Θα είσαι κακός. Υπερβολικός. Αυταρχικός! Καταπιεστικός. Και πολλά άλλα.

Και οι μέρες παιρνούν…και η δουλειά συνεχίζεται κάπως έτσι.

Μέσα στα συνεχή προσκόμματα παλεύεις σαν να περπατάς σε ένα δρομο κακοτράχαλο να βρεις ένα τρόπο αλλά κι έναν λόγο να συνεχίσεις! δεν είναι εύκολο.

Κι άλλη μια ιστορία φτάνει στο τέλος της. Αυτή όμως, μόλις ξεκίνησε.

Το γράψιμο θα σου κάνει παρέα. Οι λέξεις καμιά φορά σε κάνουν να νιώθεις κάπως καλύτερα. Δίνουν σχήματα και χρώματα.

η ιστορία αυτή θα συνεχιστεί.