ένα κόκκινο παπούτσι

Πολλές οι σκέψεις σήμερα κι ανακατεμένες.
Φεύγοντας από την πόλη και ξαναγυρνώντας σε αυτήν. Πρόσωπα πολλά και το καθένα με την ιστορία του. Πόδια που περπατάνε και ανεβοκατεβαίνουν σκάλες, μύτες τρυπημένες με σκουλαρίκια, χέρια ανυπόμονα πάνω στα κινητά ή βαριεστημένα ακουμπισμένα πάνω στις τσάντες. Τα πόδια οδηγούν το σώμα. Τα χέρια σηκώνουν τη βαλίτσα, τη βάζουν μέσα στο τρένο.Τα μάτια κοιτάνε έξω τα τοπία που αλλάζουν και το μυαλό περιμένει να φτάσει στον προορισμό. Τις ώρες που ταξιδεύεις, μέσα σου σκέφτεσαι διάφορα, ανθρώπους, λέξεις, τι σου είπαν, τι τους απάντησες, τι σκέφτηκες να πεις. Και δεν το είπες και ούτε θα το πεις ποτέ.
Το τοπίο άλλαξε. Τα σκουπίδια είναι σωρός, οι άνθρωποι βιάζονται να φύγουν κι ύστερα να επιστρέψουνε πάλι. Σε τι;

Το πιο όμορφο μέρος στον κόσμο

Το πιο όμορφο μέρος στον κόσμο είναι γωνία Σκιάθου και Δευκαλίωνος στα Πατήσια, ένα σπίτι γωνιακό, διώροφο με μπαλκόνια προς την τομή των δύο δρόμων αλλά και προς τη μία όψη. Ένα σπίτι με μικρά μπαλκόνια με πράσινο καγκελάκι, παλιά. Του πρώτου ορόφου το μπαλκόνι έχει ένα στρογγυλό τραπεζάκι έξω. Του δεύτερου έχει σκοινιά μπουγάδας με λίγα μανταλάκια κρεμασμένα πάνω. Έχει και δύο στρογγυλά παράθυρα σαν φινιστρίνια, διακοσμητικά, το σπίτι.
Στο ισόγειο, στην άκρη αριστερά, ένα μαγαζί με ταμπέλα γράφει «Ντουλάπες, ντουλάπια κουζίνας Τηλ. 2283106». Χωρίς το 210 μπροστά.
Στην ταράτσα βλέπεις κεραίες μικρές παλιού τύπου και φυτά διάφορα που οι κορυφές τους διακρίνονται. Είναι πρασινάδες κι αναρριχητικά.
Την ώρα του απογεύματος ο ήλιος πέφτει διαφορετικά σ’αυτό το σημείο. Τότε ξεχνάς που βρίσκεσαι. Κοιτάς το σπίτι και το σπίτι σε ταξιδεύει.